 |
KABINET WATERSTOFPEROXIDE I
ALGEMEEN
|
30 September 2010 | 15:35:46
|
 'Je gebruikt wel erg veel een soort van grove taal in je stukjes voor VK. Dat is zo helemaal niet jij,' zegt mevrouw Painter.
Nu kan ik natuurlijk keihard terugmeppen met de opmerking dat ,"een soort van" en, "zo helemaal niet jij" de term grof ver overstijgt maar dat doe ik niet. Dat is zo helemaal niet mij.
Om haar toch terwille te zijn zal ik mijn taalgebruik aanpassen.Zo zal ik het voortaan niet meer hebben over het komende fascistenensemble Wilders 1 maar over het kabinet Waterstofperoxide 1.
Ik gebruik bewust de benaming kabinet Bruin 1 niet want dan haal je die prachtige herfstkleur wel erg naar beneden.Door Wilders is de kleur bruin nu tot een scheldwoord gedegradeerd en dat is kleurtechnisch gesproken niet terecht. Bovendien zou ik dan in het vervolg toch met een raar gevoel mijn bruine stamcafé inlopen..
De krant lezend komt wel al een aantal malen het woord 'tiefus' opzetten en het woord 'KudtWilders' maar nee, ik houd mij in. In plaats daarvan neem ik een trek van mijn sigaartje en kijk naar mevrouw Painter, die bezig is zich in te lezen in een artikel in het wetenschappelijk weekblad VIVA. Ik kan de kop zien: 'wanneer u leeft met een simpele partner' , Zacht zeg ik ; 'krijg nou de lichte griep zeg, wat vind je van die vagina Wilders. Is het hem toch gelukt!'
Mevrouw Painter reageert niet want er klinkt het gepiep van de oven. Een pizza. Die eet ik niet vaak maar vandaag is het er wel een dag voor. Bij een minderheidkabinet moet je een minderheidsmaal eten. Ook al heb ik een griephekel aan die ronde deegschjif volgeladen met ernstige ziekteverwekkende koeienstront met kaas.
Mooi geformuleerd.
Vroeger smeet ik die krengen altijd met een onderhandse worp de sloot in. Je kunt er nog best ver mee gooien trouwens.Vooral als ze nog niet in de oven zijn verpest.
Mevrouw Painter pakt de pizza uit de oven.Ik zie de verpakking:pizza Figaro van il Mamma. Er zit een kartonachtig papiertje aan de onderkant.
Dan heb je geen bord nodig. Met mijn mes snij ik een punt van de pizza en zie dat het papier aan de bodem van de pizza is vastgekleefd. Het is er zelfs helemaal mee vergroeid. 'Lieverd,'begin ik relaxed.'Ik heb hier een soort van pizza, zeg maar, die enigszins afwijkt van pizza's in het normale circuit, zeg maar. Hoe zal ik het je uitleggen:het is een soort van zeg maar, zo helemaal niet Albert Heijn'
'Inderdaad,' zegt mevrouw Painter na ernstige bestudering van het wanprodukt. Ze smijt het geval in een volmaakte worp op Olympisch niveau, de vuilnisbak in.
'Kutzooi,' mompelt ze glimlachend.
|
|
|
|
|
isolatiecel
CAMERA OBSCURA
|
05 Juni 2009 | 12:22:27
|
 Veertien was hij, toen hij Angola ontvluchtte. Burgeroorlog, geweld, verkrachting, moord. Wat moet je daarmee als je veertien bent.
Dan denk ik aan de tijd dat ik zelf veertien was. Wat deed ik toen. Naar school, beetje rotzooien met de buurmeisjes,op zaterdag kijken naar Rawhide, dat soort dingen.
Hij niet, geen tijd voor. In veilig gebied komen, daar draaide het om. En Nederland is veilig. Dacht hij.
Jaren later kreeg hij een relatie met een Nederlandse. En een kindje. Die heeft hij nog niet gezien. Want hij werd opgepakt, als illegaal.
Had hij geen verblijfsvergunning? Jazeker! Maar die liep tot 2002. Die had hij moeten verlengen. Wist hij veel, niemand die het hem uitlegde.
In 2007 heeft hij deze vergissing willen herstellen en alsnog verlenging aangevraagd. Te laat!, juichte de Immigratiedienst alsof ze het hadden over de verlenging van een voetbalwedstrijd waarin niet werd gescoord.
Strafschoppen dus! Nou, dat werd geregeld hoor..
Oppakken!. En de cel in. Niet zomaar een cel, de isolatiecel!
Isolatiecel!
Wat zegt oom Google daarover?:
Iemand die in isolatie wordt gezet, moet al zijn kleren uittrekken en alle sieraden (horloge) afdoen. Vervolgens krijgt hij een papieren overall aan, met een paar slippertjes. Je mag niets van jezelf hebben of aanhouden: depersonalisatie noemt men dat. In de winter is de overall vaak te koud, waardoor het verblijf permanent onaangenaam is. .
De isolatiecel zelf is meestal niet meer dan een betonnen bak met niets er in, onder het motto dat er dan ook niets vernield kan worden. Soms is er sprake van een klein raampje, maar vaak alleen van kunstlicht. Een matras en dekens krijg je alleen ’s avonds voor het slapen gaan, ’s morgens vroeg worden deze weer van de cel gehaald. De rest van de dag word je geacht op een plank of een betonnen ‘bankje’ te zitten.
Even nog voor de goede orde; wij hebben het hier dus over een doodnormale man die zijn land ontvluchtte voor oorlog en zijn verblijfsvergunning vergat te verlengen. Een zware misdaad. Als hij een moord had gepleegd had hij in een gezellige recreatiezaal gezeten met een kopje koffie, kijkend naar de wereldkampioenschappen landmijntje leggen, en waar het team van Angola een grote kans maakt die te winnen, maar dat terzijde.
Dan denk ik aan die volgevreten voetballers die uit God weet wat voor landen in Nederland hun kunsten komen vertonen. Verblijfsvergunninkje meneer Voetballer? Hier is hij hoor. Ingelijst en wel. Let u wel op uw hoofd bij het koppen? En als u uitgevoetbald bent, blijf dan lekker hier hoor. Al eens gedacht aan een extra pensioenverzekeringetje?’
Dan denk ik ook aan ene Maxima. Kwam zonder problemen ons land binnen. Verblijfsvergunning? Wat is dat? Uw vader een vermeent massamoordenaar? Nou, als dat alles is. Er zijn ergere dingen. Vergeten je verblijfsvergunning te verlengen bijvoorbeeld. O nee, die heeft u niet nodig.
Maxima, ziet haar kinderen wèl! Ze zit ook niet in een isolatiecel. Wel in een glazen kooi, maar daar zal die arme man uit Angola geen boodschap aan hebben. Die vraagt zich af of Angola, achteraf, nou zoveel minder veilig en minder wreed was dan Nederland…
|
|
|
|
NIET REANIMEREN
BESCHOUWENDE PACO
|
04 Juni 2009 | 08:11:35
|
‘Mijn dagen zijn geteld,’ zegt de man als ik hem passeer. Een jaar of zeventig, schat ik hem. Hij staat met zijn armen over elkaar geslagen tegen een boom geleund. Als een bedrijfslijder op zijn retour. Smal gezicht, grijze haardos met diepe inhammen. Grijze dikke broek, wit overhemd, rode stropdas, winterjas.
Winterjas! Het is 24 graden!
‘Misschien hebben ze zich verteld,’ antwoord ik. Misschien zijn ze opnieuw gaan tellen.. Geeft u extra tijd.’
Hij lacht schor.
‘Ze? Je moet zelf tellen. En dan bedoel ik aftellen. Ik trek elke dag één kledingstuk uit. Tegen de tijd dat het winter is, heb ik niets meer aan. Alleen mijn onderbroek. Er zijn grenzen nietwaar? Ik wacht dan tot het vriest. Ik prefereer de bevriezingsdood. Schijnt een zachte dood te zijn.
Kijk, ik ben begonnen met mijn sok.’
Hij trekt zijn linkerbroekspijp op. Bleke blote voet in een zwarte schoen. ‘Morgen mijn andere sok, daarna weet ik het nog niet, mijn stropdas misschien.
En als ik dan dood ben, schep ik mijn eigen wereld. Helemaal alleen voor mezelf. Niemand komt erin. Alleen ik .En twee katten misschien, maar daar ben ik nog niet helemaal uit. En ik schep boeken. Veel boeken. Muziek uiteraard. En dat alles in een mooi huis, in een mooi bos met uitzicht op zee..
’s Avonds kijk ik dan naar de zonsondergang. Elke dag, want in mijn wereld is het altijd mooi weer. Altijd zon, nooit wolken, geen regen.
Nog maar een half jaar, ik kan niet wachten. Ik heb hier niets meer te zoeken in deze vuilnisbelt.
Hij hoest rochelend, ‘hier, mijn kaartje.’
Ik pak het kaartje aan; sierlijke letters: ‘beslist niet reanimeren in het geval van…met vriendelijk groet, Jan Mics”
‘Hou maar, ik heb er nog meer,’zegt hij als ik het terug wil geven.
Dan loop ik door en wens hem succes
‘Het ga je goed,’zegt hij stralend. ‘ En o ja, bij nader inzien mag jij me wel komen opzoeken in mijn wereld. Maar, een uurtje hè. Niet langer. En alleen omdat je mij serieus neemt.’. |
|
|
|
BLIK OP EEN GEDEGEN ANALYSE
BESCHOUWENDE PACO
|
02 Juni 2009 | 15:16:43
|
In het park staat een bankje. Zo’n bankje voor mensen die geen haast hebben. Die de tijd nemen even naar de bomen in bloei te kijken. Niets voor mij, maar toch ga ik even zitten.
Naast de bank een vuilnisbak waar nooit iemand iets ingooit. Behalve in deze. De vuilnisbak is tot de rand gevuld met lege bierblikjes.
Rondom de bank, natte papiertjes, half vergane kartonnen bekertjes, nog meer blikjes.
Een blikje bier ligt voor mijn voeten. Leeg. En aan twee kanten ingedeukt.
Heineken.
Waarom is dat blikje aan twee kanten ingedeukt? Daar laat ik mijn gedachten over gaan.
Is met opzet gebeurd. Waarschijnlijk door een man. Een man die hier voor mij zat. Op dezelfde plek, op hetzelfde bankje.
Een sportschooltype. Veel biceps, testeteron en weinig geduld. Tatoeages uiteraard. Op beide armen. Slangen, vuurspuwende draken. Op de rug twee kruislingse zwaarden.
Onderrug, onder de broeksband, zodat niemand het ziet, een hartje met mamma erin.
Kroegtijger. Veel darten in strak T-shirt, strakke spijkerbroek en veel vertoon van spieren. Stinkt naar zweet.
Luistert alleen naar Hazes. Heeft alle cd’s. En dvd’s.
Geen auto. Wel een motor. Maar daar ben ik niet zeker van.
Heeft het blikje met zijn hand verfrommeld tot het blikje waar ik nu naar kijk.
Verfrommeld tot iets met twee deuken. Kostte geen moeite, ging bijna gedachteloos. Bierflesjes opent hij met zijn tanden. Ook gedachteloos.
Verstoord kijk ik naar links waar een aantal jochies aan komt rennen. Ze lopen zonder aarzelen naar de vuilnisbak en vissen er een blikje uit. Een onbeschadigd blikje, geen deuken erin.
Dan gaan ze voetballen met het blikje. Twee harde trappen. Twee deuken.
Ze vissen een nieuw blikje uit de bak. |
|
|
|
AURIOOL
ALGEMEEN
|
01 Juni 2009 | 10:45:38
|
Zag woensdag Dominique Weesie zitten bij Knevel&van de Brink, zeg maar, die gristelijke variant op Pauw&Witteman.
Dominique Weesie dus. De oprichter van GeenStijl.nl. Heeft geen uitleg nodig, de naam spreekt voor zich. Hij is nu voorzitter van de nieuwe omroep PowNed.
Wat doet die Weesie bij de EO, dacht ik nog. Het hol van de leeuw. Een mug die een spinnenweb induikt. Een ijsbeer die de Sahara opzoekt. Dat kan toch niet waar zijn?
Maar ja hoor; hij is het. En toch weer niet. Misschien zijn tweelingbroer? Heeft hij die? Weet iemand dat.. Niet te hopen. Eén zo’n grofgebekte internetmisbruiker die de wereld met gescheld en grove beledigingen bestookt is er al een teveel. Maar twee?? Niet aan denken!
Hij blijkt het echt te zijn. Maar dan zonder de gebruikelijke praatjes.
Zou hij bekeerd zijn in het voorgesprek met Knevel? Zou hij, door de stralende en heilige aanwezigheid van Knevel in den Here zijn gedoken?
Hij zou niet de eerste zijn overigens. Het valt mij op dat veel gasten van het EO-duo zich verdringen om trots te belijden hoe veel banden ze, van oudsher, met het ‘geloof’ hebben.
Dan heb ik het over cabaretiers, politici, acteurs en schrijvers, die zich , normaal gesproken, op de borst slaan vanwege het; ik citeer: ‘het niets hebben met gristenen’, en die in de EO een dankbaar doel gevonden hebben voor hun cynische grappen en grollen.
Zodra ze aan tafel zitten bij deze broeders in gristus weten ze niet hoe snel ze moeten belijden dat ze altijd iets hebben ‘gehad’ met het geloof.
Verbijstert hoor ik aan hoe Weesie, de man die het bij GeenStijl over gristenhonden heeft als hij de EO en consorten bedoelt, vertelt over zijn gristelijke opvoeding (?) Dat hij daar zoveel aan gehad heeft (?) Dat hem daardoor normen en waarden zijn bijgebracht. (?)
Hij zevert maar door. In politiek correcte psalmtermen oreert hij dat er bij de publieke omroep nu eenmaal regels zijn en dat hij zich met zijn nieuwe omroep PowNed zich daar zeker aan gaat houden
Wij hebben het hier dus over de man die er zijn levensdoel van maakte allerlei mensen de grond in te boren. Op welke grove wijze maakte niet. Als het maar beledigend en negatief was. Als het maar scoorde..
Potsierlijk acteert hij nu met uitgestreken gezicht het liefste jongentje van de klas en gaandeweg het gesprek zie ik een gristelijk aureool om zijn hoofd ontstaan.
Zelfs Gisten-unie voorman Rouvoet die ook aan tafel zit, laat zijn mond openhangen. En het is dat de Here, op de hem/haar bekende wijze ingrijpt en hem ondersteunt anders was hij zeker onder de tafel gegleden.
Ik vraag aan mevrouw Painter , die naast mij in bed naar Knevel&v.dBrink ligt te snurken, of zij ook dat aureool om heer Weesie’s hooft ervaart.
Mevrouw Painter, groot fan van Char en zelf een niet onverdienstelijke tarotkaartkopper is in de Eucaliptadivisie, opent één oog, loert ernstig naar het scherm en komt na langdurige bestudering tot de volgende doordachte conclusie:’Paco, deze Weesie heeft last van een lekkende aura. En wat je om zijn hoofd ziet is geen aureool maar een verstopt auriool. Daarom zegt hij zulke malle dingen.’
Daarna sluit zij haar oog weer. |
|
|
|
Recensie
55+
|
06 April 2008 | 10:58:06
|
 Beroepshalve kijk ik wel eens tv. De bedoeling is dan dat ik een zinvolle recensie schrijf. Zo mocht ik mij vergapen aan de nieuwste loot aan de boom der maatschappijverloederende tv-programma's: TWINZZ. Wat ik er van begreep, voordat ik mij uit pure frustratie vergreep aan de toevallig langs wandelende kat, die een haarbal op mijn nieuwe pantalon uitkotste, is dat het gaat om een wedstrijd tussen tweelingen die, én moeten zingen én er ook nog goed uit moeten zien. Dat lijkt mij teveel gevraagd. Zowel het één als het ander mocht ik op geen enkele wijze ontdekken. Het geheel werd gepresenteerd door ene Yolanthe Cabau van Kasbergen, in het dagelijks leven, één van de bezittingen van de bekende castraat Jan Smit. Ik bedoel; dàt feit acht de Tros directie kennelijk voldoende om aan te nemen dat deze Yolanthe om die reden wel een presentatietje aan zal kunnen. Het zal wel aan mij liggen maar na het aanschouwen van deze grensoverschrijdende bagger, moet ik tot de conclusie komen dat miss Yolanthe nog moeite zou hebben een roedel goudvissen in een kom te managen. Maar oké, dat is mijn mening maar.
Dan hebben wij ook nog het nieuwe Holland's got talent. Ook weer een Engelse titel uiteraard. Wat daar de functie van is ontgaat mij volkomen. Wellicht denkt men dat een Engelse titel garant staat voor succes of zoiets. In deze aflevering van Holland's got talent keken wij gezamenlijk naar een gedresseerd schaap dat over een hekje moest springen. Uiteraard lukte dat niet want de presentator van het programma , jawel Gerard Joling, daar is ie weer, stond te dicht in de buurt. En als dat gebeurt, kun je niet verlangen dat een schaap zijn kunstje doet. Integendeel; al zijn instincten slaan op hol, met name het vluchtinstinct. Reden genoeg, zou ik zeggen, om die Joling uit zijn lijden te verlossen met een welgemeend nekschot. Het liefst door ervaringsdeskundige ,Gordon.
Waarom zulke programma's niet als taakstraf worden ingesteld is mij een raadsel. Als je criminelen hier gedwongen naar zou laten kijken kun je er vergif op innemen dat alle misdaadstatistieken met een dreun omlaag zouden knallen. Hoe dan ook; mijn recensie zit er weer op. Het geestige van tv recensies is, dat ik volgende week gewoon weer hetzelfde kan schrijven. Geen mens die er erg in heeft. Behalve de mensen die nooit naar tv kijken uiteraard... |
|
|
|
Naar de lippen gestegen
55+
|
05 April 2008 | 05:54:38
|
|
Naar de lippen gestegen..
Dat ik zo snel opmijn wenken bediend zou worden, had ik nooit kunnen bevroeden. Want wat lezen we in de krant: “VEEL WATER DRINKEN TOCH NIET ZO GEZOND”
Verder: “Het drinken van veel water is alleen maar goed tegen een kater”
Het staat er echt.
Alsof ik het zelf geschreven heb. Zo ongeveer schreef ik het ook in mijn stukje;”WATER.”
Op dat stukje heb ik nog aardig wat commentaar gehad. Nou ja, aardig…
Reacties als; je spoort echt niet of zoals altijd klets jij weer uit je nek, kun je eigenlijk niet aardig noemen.
Mensen die ik elke dag tegenkom op mijn dagelijkse looprondje en die mijn stukjes lezen keken mij minachtend of medelijdend aan, afhankelijk van de staat van uitputting waarin zij verkeerden. Ik bedoel, na twee uur zwoegen met een rugzak vol flesjes bronwater op je rug iemand tegenkomen die waterloos verkondigt dat een mens al voor negentig procent uit water bestaat en dat extra water drinken dus zinloos is, werkt nu eenmaal als een rode lap op een stier.
Daarom is dat stukje in de krant zo fijn voor mij. Ik kan weer met opgeheven hoofd mijn wandelrondje doen. De waterverslaafden die mij tegemoet lopen doen dat nu met gebogen hoofd.
En sommigen moffelen, als zij mij zien naderen, zelfs snel hun flesje water achter hun rug.
Je ziet het gewoon aan hun gezicht! Zij schamen zich! En zij zijn boos. En al proberen zij het te verbergen; het water is hen naar de lippen gestegen.
Man, wat ziet de wereld er geweldig uit als je gelijk krijgt en anderen dat weten…
|
|
|
|
Het breekt de dag een beetje
UIT DE PRAKTIJK VAN ONDERZOEKSBUREAU JANSEN&jANSSEN
|
03 April 2008 | 13:50:24
|
 Het breekt de dag een beetje
Mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab en ik zitten te posten voor een groot en hoog kantoorgebouw.
In opdracht van Wethouder Jansen, die ons opdroeg foto’s te maken van iedereen die het gebouw betreedt en weer verlaat.
Merkwaardige opdracht maar de klant is koning.
Verveeld neem ik een hap van mijn saucijzenbroodje.
‘Zie je die vent daar, Ab?’, en ik wijs naar een man die in de hal van het kantoorgebouw een raam staat te poetsen..
‘Wat is er met die lul?,’ vraagt Ab.
‘Hij staat dat raam al te poetsen sinds wij hier staan. En dat is al ruim twee uren.’
Ab kijkt mij narrig aan: ‘Ik ken die vent wel. Dat is Hannes. Hij is klusjesman daar. Heeft die baan gekregen omdat hij op een bezem kan rusten als de beste.’
‘Na al dat gepoets ziet dat raam er nog steeds vies uit,’ zeg ik.
‘Vies?? Dat is niet vies, Paco. Als iemand staat te kotsen en daarbij een klodder over je saucijzenbroodje spuugt, dat is pas vies.’
Mijn hand met het saucijzenbroodje blijft halverwege mijn mond hangen. Ab pakt het broodje en propt het in zijn muil: ‘Ik neem aan dat jij dit niet meer lust?,’ gorgelt hij tevreden.
Na nog een uur staren en vervelen omdat niemand het gebouw betreedt, vraag ik of Ab zin heeft in een taalspelletje.’Jij noemt een woord en ik vertel wat het betekent,’ leg ik uit.
‘Als ik een woord niet weet, dan ben jij aan de beurt.’
‘Antiloop.’, begint Ab.
‘Dat is een middel tegen diaree,’ antwoord ik.
‘Paling,’
‘Dat is eh...de vader van een chinees meisje.
‘Oké, Paco. Deze ken je echt niet: ‘Minister”
‘Dat is een heel kleine ster, Ab.’
Terwijl ik intussen nadenkend vanuit de auto naar boven kijk leg ik Ab uit dat wij ons spelletje even moeten onderbreken.
‘Hoezo?,’ vraagt Ab.
‘Omdat ik van hieruit kan zien dat iemand op zes hoog het raam uitklautert .En dan snap je het zeker wel?’
Even later zeilt iemand met een noodgang naar beneden. Ab neemt aan de lopende band foto’s en nog een laatste hap van het saucijzenbroodje .
‘Om even terug te komen op ons spelletje,’ merkt Ab op: ‘Hoe zou jij, taalkundig gezien, deze zelfmoord vertalen?’
‘Het met zekere snelheid omlaaggaan om daarna vanuit verticale positie plotseling en vrijwillig op de grond terecht te komen,’antwoord ik.
‘Kan er mee door,’zegt Ab., terwijl hij nog een foto van de puinhoop op straat maakt.'Je weet toch zeker dat Jansen ook foto's wilde van mensen die het raam uitspringen?'
'Lijkt me wel, Ab. Technisch gezien heeft die man het pand verlaten dus val dit binnen Jansen's opdracht..
MaarJezus, wat een troep, Ab. Over vies gesproken.’
‘JA, daar zeg je wat,’ bromt hij terwijl hij nog wat foto’s neemt en ik als een speer de alarmdiensten bel:’ Vies is het zeker maar zeg nou zelf, Paco; het breekt wel de dag een beetje…. ‘
|
|
|
|
Dubieus...
UIT DE PRAKTIJK VAN ONDERZOEKSBUREAU JANSEN&jANSSEN
|
01 April 2008 | 11:45:21
|
 DUBIEUS
Wethouder Jansen belt: ‘wij moeten even praten, Paco.’
‘O nee, Jansen. Doe me dit niet aan!’
‘Huh? Weet je dan waar ik over bel??’
‘Tuurlijk. Je wilt onze prille relatie verbreken. En ik wilde nog wel een liefdesbaby met jou.’
‘Hee, putdumme! Kun jij nou nooit eens normaal doen?’
‘Moet jij zeggen! Het is Goddomme vier uur! ’s Nachts, ja! Moeten we vaker doen, die lulpraatjes in het holst van de nacht.’
‘Ja,nou, sorry. Maar ik bel over een zaak van de grootste importantie.’
‘O, dat verandert de zaak. Neem een viagra, Jansen, als je hem niet omhoog krijgt.’
‘Waar heb je het in Godsnaam over, Paco??’
‘Je zegt dat je een zaak hebt van de grootste impotentie. Dus raad ik je een viagra aan.’
‘IMPORTANTIE ZEI IK, PACO!!’
‘Schreeuw niet zo, Jansen. Wat wil je nou eigenlijk?’
‘Ik kan jouw onderzoeksbureau niet meer inzetten.’
‘O?? Waarom niet?’
‘Omdat de krant vandaag met een schandaal komt. Volgens die krant huurt het Rijk dubieuze detectives in. Sterker nog; de overheid maakt al jaren gebruik van illegale detectivebureaus.’
‘Twee dingen, Jansen. Eén: ik ben niet dubieus en twee; ik ben niet illegaal. Tot ziens, Jansen.’
‘NEE! Niet ophangen! De burgemeester belde mij net dat ik jou moest eh…lozen.’
‘Nogmaals, tot ziens Jansen.’
En ik verbreek de verbinding.
|
|
|
|
Denkend aan waxinelichtjes, kaarten en knuffels op de stoep…
UIT DE PRAKTIJK VAN ONDERZOEKSBUREAU JANSEN&jANSSEN
|
31 Maart 2008 | 16:20:30
|
|
Denkend aan waxinelichtjes, kaarten en knuffels op de stoep…
En weer zit ik op een politiebureau. Deze keer in Nederland. De laatste keer, vorige week, in New York. Samen met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab. Te hard gereden. Moet je niet doen daar want in een mum sta je voor een rechter en dan kun je er alleen maar het beste van hopen.
Zeker als berggorilla Ab er bij betrokken is.
Het liep nog allemaal vlot tot en met de uitspraak: vette boete. ‘Wij zullen voortaan niet meer te hard rijden, your honour,’ slijmde ik tegen de rechter. Waarop Ab nog een duit in het zakje meende te moeten doen:’Have a nice day, your horror.’ Met de nadruk op “horror”
Ik heb mij nog krom moeten lullen om te vermijden dat wij werden opgesloten vanwege minachting van het hof.
En nu zit ik op een politiebureau om uitleg te geven over mijn verweer bij een overval.
‘Moest je die overvaller nou echt zo hard aanpakken?,’ vraagt de agent.
‘Had ik hem nog harder moeten schoppen dan?’
Vertwijfelt schudt hij zijn hoofd: ’Jij bent toch privédetective?’
‘Ja?’
‘Dan hoor je beter te weten. De knul zegt dat jij hem in zijn kruis getrapt hebt.’
‘Klopt. Maar hij had wel een soort slagersmes op mij gericht.’
‘Dat zal wel, maar een beetje minder geweld kan ook wel’
‘Ja daar zit wat in. Volgende keer zal ik mij eerst laten steken en hem dan uitgebreid bedanken.’
‘Je snapt wel wat ik bedoel, Painter. Wat gebeurde er toen je hem in zijn kruis schopte?’
‘Tja, hij liet zijn mes niet vallen dus schopte ik hem voor zijn reet waardoor hij met zijn bek tegen het asfalt sloeg.’
‘Dat was niet nodig geweest. Nu ligt hij in het ziekenhuis.’
‘Wat jammer nou. Wat denk je, zal ik hem een kaartje sturen?’
‘Ja, je kunt er wel lollig over doen maar hij heeft je wel aangeklaagd voor buitensporig geweld. En helaas voor jou had hij een getuige’
‘O, zeker dat maatje van hem die als een speer de benen nam toen ik begon te schoppen?’
‘Inderdaad.’
|
|
|
|
|
|
